کشف یک جرم میان‌ستاره‌ای مشکوک که در حال عبور از منظومه شمسی است

اکنون دانشمندان در حال بررسی‌اند تا یافته‌هایشان را تایید کنند.

سازمان فضایی اروپا در یک مطلب در شبکه‌های اجتماعی در روز چهارشنبه اعلام کرد: «مدافعان سیاره‌ای سازمان فضایی اروپا در حال حاضر با استفاده از تلسکوپ‌هایی در سراسر جهان، این جرم را که به‌طور موقت با عنوان ای۱۱پی‌ال‌۳‌زد (A11pl3Z) شناخته می‌شود، رصد می‌کنند.» اداره ملی هوانوردی و فضایی ایالات متحده به آسوشیتدپرس گفت که در حال پایش وضعیت است.

دیوید رنکین از جمله دانشمندان پروژه «نقشه‌برداری آسمانی کاتالینا» (CSS) در دانشگاه آریزونا در مطالبی در بلواسکای، گفت که رصدهای تکمیلی مدت کوتاهی پس از کشف، صورت گرفتند. رصد از پیش ثبت‌شده‌ای که مرکز پدیده‌های گذرای تسویکی (ZTF) در موسسه فناوری کالیفرنیا انجام داد، از وجود یک جرم میان‌ستاره‌ای حکایت داشت. رصد از پیش ثبت‌شده‌ رصدی است که در تصاویر آرشیوی [وجود دارد] و در زمانی ثبت شده که یک جرم هنوز کشف نشده است.

رنکین نوشت: «پس از چند مشاهده دیگر در داده‌های پیشین و نیز رصدهای تکمیلی، مشخص شد که این جرم در حال حرکت در یک مسیر سهمی‌وار از میان سامانه خورشیدی است.»

از آن زمان، رصدهای جدید «یکی پس از دیگری انجام شدند» که این به اخترشناسان کمک می‌کند مدار آن را بهتر تعیین کنند.

رنکین یادآور شد که نخستین جرم میان‌ستاره‌ای شناخته‌شده که به سامانه خورشیدی ما وارد شد، اوموآموآ (Oumuamua) بود که سال ۲۰۱۷ کشف و مشاهده شد.

طول آن به حدود ۴۰۰ متر می‌رسد که ۱۰ برابر عرضش است. این جسم شبیه به یک سیگار سنگی با رنگی متمایل به قرمز به نظر می‌رسد. نسبت طول به عرض آن، که از تمام سیارک‌ها یا دنباله‌دارهایی که تاکنون در منظومه شمسی مشاهده‌شده بیشتر است، حتی باعث گمانه‌زنی‌هایی شده بود، مبنی بر اینکه این جرم ممکن است یک فضاپیمای بیگانه باشد.

بر اساس اعلام ناسا، مشاهدات بعدی نشان دادند که این جسم، پیش از برخوردش با سامانه ستاره‌ای ما، به مدت صدها میلیون سال در کهکشان راه شیری سرگردان بوده است.

دومین جرم میان‌ستاره‌ای شناخته‌شده، دنباله‌دار ۲آی/بوریسوف (2I/Borisov) بود که سال ۲۰۱۹ کشف شد. این نخستین دنباله‌دار میان‌ستاره‌ای تاییدشده است و بعدها تلسکوپ فضایی هابل آن را رصد کرد.

دانشمندان بر این باورند که تعداد بسیار بیشتری از چنین اجرامی به‌طور منظم از کنار زمین عبور می‌کنند و برخی از آن‌ها هر ساله از فاصله نسبتا نزدیک از ما می‌گذرند. با این حال، بسیاری از آن‌ها شناسایی نمی‌شوند، زیرا مشاهده آن‌ها دشوار و مشخص‌ کردن خاستگاه دقیق آن‌ها مشکل است.

پژوهشگران امیدوارند که در نهایت بتوانند اطلاعات بیشتری درباره این اجرام به‌ دست آورند و حتی از آن‌ها به‌عنوان شواهدی برای وجود منظومه‌ها و سیارات دوردست استفاده کنند.

آن‌ها همچنین امیدوارند که در سال‌های آینده، به لطف تلسکوپ‌های جدید و قدرتمندتری مانند رصدخانه «ورا سی روبین» که به‌تازگی فعال شده است، اجرام بیشتری از این نوع را کشف کنند.