فورد موستانگ، بامو M3 و مرسدسهای اسپرت همگی سابقهٔ استفاده از پیشرانههای چهار سیلندر را دارند، بنابراین، آیا نفرت ما از نسخههای مدرن این خودروها موجه است؟
آنچه در این مطلب میخوانید:
این روزها که پیشرانه خودروها در حال کوچک شدن و کاهش تعداد سیلندرها است، بسیاری از علاقهمندان از خودروهای اسپرت چهار سیلندر انتقاد میکنند. بهعنوانمثال، خیلیها مرسدس C63 جدید را نهفقط به دلیل وزن سنگین بلکه به دلیل جایگزینی موتور V8 روحانگیز با یک چهار سیلندر شبیه سشوار آماج انتقادات قرار دادهاند. همچنین اغلب ما بهعنوان علاقهمند به خودرو، مدلهای پرفورمنس چهار سیلندر را خیانت به میراث این خودروها میدانیم اما باید گفت کاملاً اشتباه میکنیم. در طول تاریخ، بسیاری از خودروهای نمادین از پیشرانههای چهار سیلندر استفاده کردهاند که شاید امروز به یاد نداشته باشیم و به همین دلیل وقتی خودروسازان در محصولات پرفورمنس مشهور خود سراغ این موتورها میروند بشدت انتقاد میکنیم.
بامو M3
اولین نسل M3 که با کد E30 شناخته میشد، بجای پیشرانهٔ شش سیلندر خطی نمادین بامو، از موتور چهار سیلندر استفاده میکرد. این موتور با نام S14، از موتوراسپرت گرفته شده بود و بسته به نسخه بین ۲.۳ تا ۲.۵ لیتر حجم داشت. این پیشرانه در M3 اوولوشن ۲۳۵ اسب بخار قدرت تولید میکرد.
مرسدس بنز ۱۹۰E 2.3-16
این خودرو که پدر C63 امروزی محسوب میشود، از پیشرانهٔ چهار سیلندر استفاده میکرد. این موتور ۲.۳ لیتری بهخودیخود بسیار خوب بود اما کاسورث با سرسیلندر آلیاژی سبک، دو برابر کردن سوپاپها و استفاده از دو میلسوپاپ، آن را افسانهای کرد. این موتور در نسخهٔ پایه ۱۸۳ اسب بخار قدرت و ۲۳۵ نیوتن متر گشتاور تولید میکرد که ارقام چشمگیری بودند اما قدرت نسخهٔ ۲.۵ لیتری بزرگتر آن در مدل اوولوشن II به ۲۳۲ اسب بخار رسید و نسخههای مسابقهای حتی تا ۳۵۰ اسب بخار قدرت تولید میکردند.
مرسدس بنز ۱۹۰SL
مرسدس بنز نسل کنونی SL را با پیشرانهٔ چهار سیلندر به بازار فرستاده اما این اولین باری نیست که SL از موتور چهار سیلندر استفاده میکند. مدل ۱۹۰SL به پیشرانهٔ چهار سیلندری مجهز بود که مستقیماً از موتور شش سیلندر خطی ۳۰۰SL گرفته شده بود و فقط دو سیلندر کمتر داشت. ۱۹۰SL بسیار ارزانتر از ۳۰۰SL بود و در دسترس طیف بیشتری از خریداران قرار میگرفت.
فورد موستانگ
زمانی که فورد برای نسل ششم موستانگ پیشرانهٔ ۲.۳ لیتری چهار سیلندر اکوبوست را ارائه کرد، بشدت موردانتقاد طرفداران قرار گرفت درحالیکه پیشینهٔ قرارگیری پیشرانهٔ چهار سیلندر زیر کاپوت موستانگ به سال ۱۹۷۴ و نسل دوم بازمیگردد. البته آن زمان هم بسیار از این حرکت فورد انتقاد شد اما این نشان میدهد که موستانگ همیشه خودرویی با نیروگاه عظیم V8 نبوده است. همچنین در نسل سوم نیز دقیقاً مشابه نسل ششم، فورد یک موتور ۲.۳ لیتری توربوشارژ چهار سیلندر را برای موستانگ ارائه کرد که قدرتی مشابه موتور V8 آن سالها داشت.
پورشه ۹۱۱
پورشه به پیشرانههای شش سیلندر تخت شهرت دارد اما این شرکت مدتها پیش از تولد کیمن و باکستر، از موتورهای چهار سیلندر تخت استفاده میکرد. اولین محصول این شرکت یعنی ۳۵۶ به انواع موتورهای چهار سیلندر مجهز میشد و حتی اشتوتگارتیها نسخهای ارزانتر از ۹۱۱ را هم با نام ۹۱۲ با موتورهای چهار سیلندر تولید کردند. بااینحال، اگر در سال ۲۰۲۳ پورشه اقدام به عرضهٔ ۹۱۱ با موتور چهار سیلندر کند، با شدیدترین انتقادات مواجه خواهد شد.
نتیجهگیری
ما قصد داریم با این مبحث نشان دهیم که موتور چهار سیلندر در خودروهای اسپرت میراثی بسیار بیشتر از چیزی که ما فکر میکنیم دارد. ما بهراحتی نامهای بزرگی که تنها چهار سیلندر زیر کاپوت خود داشتهاند را فراموش کردهایم و فکر میکنیم باموها و پورشهها باید شش سیلندر داشته باشند و برای موستانگها و مرسدسهای AMG هیچ چیزی کمتر از V8 را قابلقبول نمیدانیم؛ اما تمام این خودروهای نمادین داستان چهار سیلندر موفقی در تاریخچهٔ خود دارند.
ما اشتباه نمیکنیم که از خودروهای پرفورمنس چهار سیلندر متنفریم
در انتها به سوالی که در ابتدای مطلب مطرح شد بازمیگردیم و با توجه به مواردی که بیان شد، پاسخی که به این سؤال دادهایم ممکن است عجیب به نظر برسد. ما اشتباه نمیکنیم که از C63 یا SL چهار سیلندر تنفر داریم و اگر بامو و پورشه اقدام به ساخت M3 و ۹۱۱ چهار سیلندر کنند قطعاً از آنها هم با شدیدترین انتقادات استقبال خواهیم کرد. دلیل این موضوع این است که هرچند خودروهای مذکور زمانی با موتورهای چهار سیلندر ارائه میشدند اما در طول دههها، نام این مدلها با موتورهای بزرگ شش و هشت سیلندر عجین شده است و وقتی غرش رعدآسا و سمفونی گوشنواز هشت سیلندرهای AMG و شش سیلندرهای M پاور را شنیدهایم، دیگر نمیتوانیم این ماشینها را با موتور چهار سیلندر بپذیریم.
