پایان دنیا و حیات بشریت در گرو عبور یک ستاره
پایان دنیا و حیات بشریت در گرو عبور یک ستاره
دانشمندان معتقدند که بالاخره ممکن است پاسخ را پیدا کرده باشند و این نشان میدهد که ما ممکن است با یک نابودی وحشتناک روبرو شویم.
در یک مطالعه جدید، محققان موسسه علوم سیارهای و دانشگاه بوردو پیشبینی میکنند که زمین میتواند توسط یک ستاره در حال عبور از مدار خود خارج شود و بدون خورشید که ما را گرم نگه میدارد، این امر باعث میشود هر ساکنی از جمله انسانها یخ بزنند و بمیرند.
خوشبختانه، احتمال وقوع این اتفاق بسیار کم است. طبق گفته این تیم، طی پنج میلیارد سال آینده، احتمال اینکه زمین توسط یک ستاره در حال عبور از مدار خود خارج شود، حدود یک در ۵۰۰ است.
این تیم در مطالعه خود نوشت: «ما احتمال ۰.۳٪ را برای از بین رفتن مریخ از طریق برخورد یا پرتاب شدن و احتمال ۰.۲٪ را برای درگیر شدن زمین در یک برخورد سیارهای یا پرتاب شدن آن پیدا کردهایم.»
دانشمندان دهههاست که در مورد چگونگی پایان زمین تعمق میکنند.
یک سیاهچاله سرگردان، برخورد سیارک غولپیکر و جنگ هستهای، همگی میتوانند باعث فجایع فاجعهباری شوند، همانطور که ظهور رباتهای قاتل یا وارونگی میدان مغناطیسی سیاره ما نیز میتوانند چنین کنند.
ناتان کایب و شان رینولد در مطالعه جدید خود که در arXiv منتشر شده است، بر آن شدند تا بفهمند که آیا عبور ستارهها میتواند مقصر باشد یا خیر.
این دو نفر توضیح دادند که آینده دینامیکی بلندمدت سیارات خورشید شبیهسازی و با جزئیات بسیار دقیق از نظر آماری تجزیه و تحلیل شده است.
اما اکثر کارهای قبلی، منظومه شمسی را کاملاً منزوی در نظر میگیرند و تأثیر بالقوه عبور ستارگان میدانی را نادیده میگیرند.
برای پاسخ به این سوال، این دو نفر هزاران شبیهسازی از منظومه شمسی ما را در حضور ستارگان در حال عبور در پنج میلیارد سال آینده اجرا کردند.
نگرانکننده است که شبیهسازیهای آنها نشان داد که هشت سیاره منظومه شمسی ما و همچنین سیاره کوتوله پلوتو به طور قابل توجهی ناپایدارتر از آنچه قبلاً تصور میشد هستند.
پلوتو با بیشترین خطر از بین رفتن در اثر برخورد یا پرتاب شدن مواجه است و شبیهسازیها احتمال آن را پنج درصد نشان میدهند.
مریخ با احتمال ۰.۳ درصد کمی بهتر عمل میکند، در حالی که زمین ۰.۲ درصد احتمال دارد که از منظومه شمسی خارج شود.
در مورد ستارههای در حال عبور که باید مراقب آنها بود، محققان پیشبینی میکنند که خطرناکترین آنها، ستارههایی هستند که در فاصله ۱۰۰ برابر دورتر از خورشید نسبت به زمین قرار دارند.
طبق شبیهسازیها، حدود پنج درصد احتمال دارد که چنین برخورد نزدیکی در پنج میلیارد سال آینده رخ دهد.
نویسندگان نتیجه گرفتند که به طور خلاصه، عبور ستارگان میتواند پایداری سیارات و پلوتو و همچنین معماری دنیوی سیارات غولپیکر را در طول ۵ میلیارد سال آینده تغییر دهد.
اهمیت آنها بر آینده دینامیکی منظومه شمسی تا حد زیادی به قدرت قدرتمندترین عبور ستارهای در این بازه زمانی بستگی دارد که به مراتب از قدر نامشخص است.
این عدم قطعیت در مواجهههای ستارهای قدرتمند آینده خورشید به این معنی است که طیف تکامل سکولار آینده و ناپایداریهای سیارهای گستردهتر از آن چیزی است که توسط مدلهای منفرد تکامل منظومه شمسی دلالت دارد.
