رانندگی با اولین نمونه پورشه 356، آغازگر افسانه خودروهای اسپرت

این خودرو از اولین نمونه‌های پورشه ۳۵۶ است که تنها ۵۲ دستگاه از آن در اتریش ساخته شد و امروز حدود ۳.۸ میلیون دلار ارزش دارد.

در سال ۱۹۴۳ در جریان جنگ جهان دوم، پورشه به‌طور موقت دفتر مرکزی خود را به کشور همسایه، اتریش منتقل کرد. دهکدهٔ کوهستانی گموند مکان امنی برای این شرکت در برابر نیروهای متفقین بود. کارخانهٔ پورشه که داخل یک کارخانهٔ چوب‌بری سابق ایجاد شد، ابتدا روی تجهیزات جنگی تمرکز داشت اما پس از پایان جنگ، فری پورشه (پسر بزرگ فردیناند پورشه) به دنبال رؤیای خود برای ساخت یک خودروی اسپرت رفت و پروتوتایپ ۳۵۶/۱ را در سال ۱۹۴۸ معرفی کرد. این خودرو یک رودستر موتور وسط بر اساس فولکس‌واگن بیتل بود.

مدت کوتاهی بعد، نمونهٔ تولیدی ۳۵۶/۲ با شاسی فولادی و بدنهٔ آلومینیومی دست‌ساز معرفی شد که یک تفاوت اساسی با پروتوتایپ اولیه داشت. در این نمونه، پیشرانه به پشت محور عقب تغییر مکان داده بود تا فضای بیشتری برای بار و همینطور دو صندلی کوچک عقب فراهم شود. مجموعاً تنها ۵۲ دستگاه ۳۵۶ شامل ۴۴ کوپه و ۸ کانورتیبل در اتریش تولید شد و سپس پورشه دوباره به اشتوتگارت بازگشت و به بدنه‌های فولادی ارزان‌تر و سنگین‌تر روی آورد. نمونه‌هایی که در اتریش ساخته شدند، با نام ۳۵۶ گموند شناخته می‌شوند و بسیار ارزشمند هستند. گفته می‌شود تنها ۳۰ دستگاه از این خودرو باقی مانده است و بنابراین فرصت رانندگی با یک نمونه از آن‌ها شانس بزرگی خواهد بود.

۳۵۶ کوپه‌ای که اینجا می‌بینید، نمونهٔ سی و دوم است که در نوامبر ۱۹۵۰ به خریداری در سوئد فروخته شده است. این خودرو تا اواخر دههٔ ۷۰ در منطقهٔ اسکاندیناوی باقی ماند و سپس به یکی از مهم‌ترین کلکسیون‌های پورشه جهان در ایالات‌متحده پیوست. اخیراً نیز این ۳۵۶ توسط شرکت بریتانیایی DK Engineering که در حوزهٔ خودروهای کلاسیک فعالیت می‌کند خریداری شده و حالا برای فروش گذاشته شده است.

هنگام ملاقات با این ۳۵۶ منحصربه‌فرد، یک ۹۱۱ GT3 RS جدید متعلق به اعضای تیم DK Engineering در کنار آن پارک شده بود که به‌وضوح DNA مشترک دو خودرو را نشان می‌داد. حتی کسانی که هیچ‌گاه نام وایساخ یا گموند را نشنیده‌اند هردوی این خودروها را به‌عنوان یک پورشه خواهند شناخت. جزئیاتی که نشان می‌دهند این خودرو از نسخهٔ اولیهٔ ۳۵۶ است، شیشهٔ جلوی دوقسمتی، ترافیکاتور (قطعه‌ای نارنجی رنگ که به‌عنوان راهنما از داخل گلگیرهای جلو بیرون می‌آید) و فقدان قفل درها است. روی کاپوت هم نوشتهٔ PORSCHE نقش بسته است زیرا لوگوی پورشه تا سال ۱۹۵۲ معرفی نشده بود.

با بالا آورد در موتور، یک پیشرانهٔ ۱.۱ لیتری چهار سیلندر تخت فولکس‌واگن را خواهید دید که به لطف دو کاربراتور و نسبت تراکم بالاتر، ۱۵ اسب بخار قدرت بیشتری نسبت به بیتل تولید می‌کند. ۴۰ اسب بخار قدرت این پیشرانه توسط یک گیربکس چهار سرعتهٔ دستی به چرخ‌های باریک عقب منتقل می‌شود. روی رنگ بیرونی خودرو آثاری از سن بالا دیده می‌شود درحالی‌که صندلی‌های چرمی آن‌هم ترک خورده است. با فشردت دکمهٔ استارت که زیر پانل داشبورد پنهان شده، پیشرانهٔ هوا خنک بیدار می‌شود و سپس با این پورشهٔ ۷۴ ساله وارد ترافیک قرن بیست و یکم می‌شوم.

با افزایش سرعت، نالهٔ بلند گیربکس هم بیشتر می‌شود و به دلیل فقدان سنکرونیز، برای هر تعویض دنده باید دو بار کلاچ بگیرم. این یعنی باید ابتدا کلاچ بگیریم، دنده را خلاص کنیم، کلاچ را رها کنیم، دوباره کلاچ بگیریم و دنده را سبک یا سنگین کنیم. اگر این فرایند را سریع انجام دهید، سروصدای چرخ‌های عقب بلند می‌شود و اگر خیلی آهسته انجام دهید سرعت خودرو خصوصاً هنگام بالا رفتن از شیب‌ها کاهش پیدا می‌کند. حتی برای بالا رفتن از شیب‌های معمولی هم باید از دنده دو استفاده کرد زیرا دنده چهار بسیار سبک است و فقط در صاف‌ترین جاده‌های جهان قابل استفاده خواهد بود.

هرچند ۳۵۶ امروز حتی از کوچک‌ترین خودروهای شهری هم عقب می‌ماند اما لذت ساده‌ای در این خودرو وجود دارد که ارتباطی به شتاب و سرعت ندارد. درحالی‌که رانندهٔ GT3 RS همیشه باید جلوی خود را بگیرد و فقط از بخش کوچکی از پتانسیل خودرو در جاده‌های عمومی استفاده کند، من پشت فرمان ۳۵۶ اغلب گاز را تخته می‌کنم. البته اینکه ۳۵۶ اولیه واقعاً یک خودروی اسپرت محسوب می‌شود یا نه موضوع بحث‌برانگیزی است زیرا فرمان بازخورد چندانی ندارد و سیستم تعلیق سادهٔ محور آونگی هم از بیتل گرفته شده است. ترمزهای کاسه‌ای نیز حس چوبی دارند هرچند که برای متوقف کردن این پورشهٔ ۴۰ اسب بخاری کافی خواهند بود.

با وجود همهٔ این‌ها، در این ۳۵۶ اولیه چیزهای زیادی برای لذت بردن وجود دارد. این قطعهٔ بسیار مهمی از تاریخ پورشه است زیرا همه چیز در گموند شروع شد.