به زبان ساده، خودروهای آمریکایی به دلیل بزرگ‌تر بودن خودشان از موتورهای بزرگ استفاده می‌کنند. آمریکایی‌ها در گذشته خودروهای جمع‌وجور بسیار کوچک، مانند سوبارو 360 را آزمایش کرده‌اند که با شکست تجاری مواجه شد. خودروهای کوچک مدرن و کی‌کارها (Kei Cars) امروزه قابلیت‌های بهتری دارند، اما فاقد راحتی و امکانات خودروهای بزرگ‌تر هستند که در ایالات‌متحده به آن عادت کرده‌ایم. در مقابل، در سایر نقاط جهان، به دلیل نیاز به تطابق با شهرهای تنگ و باریک، تقاضا برای خودروهای کوچک‌تر وجود دارد؛ به همین دلیل، موتورهای کوچک‌تر نیز در این مناطق رایج‌ترند.

دهه پرشور 1920 میلادی، انقلابی در فرهنگ مصرف‌گرایی در سراسر جهان، به‌ویژه در آمریکا، به همراه داشت و خودروی مقرون‌به‌صرفه نقش محوری در گسترش‌های شهری بعدی ایفا کرد. شهرهای جدیدی پدید آمدند که فاصله‌های زیادی با یکدیگر داشتند، امری که تنها با زیرساخت‌های حمل‌ونقل عملیاتی شد. این شهرها برای پذیرش خودرو طراحی شدند، برخلاف شهرهای اروپایی و آسیایی که قرن‌ها یا هزاران سال پیش با شبکه‌های جاده‌ای بهینه‌شده برای عابران پیاده و اسب‌ها ساخته شده بودند. خودروها به فضاهای بزرگ‌تری نیاز داشتند، اما راحتی‌ای که ارائه می‌دادند، این نقیصه را جبران کرد. به‌زودی، سایر کشورها نیز خودروهای تولیدی انبوه خود را توسعه دادند که اغلب به دلیل تنگناهای جاده‌ای، کوچک‌تر بودند و خودروهای بزرگ‌تر به‌سادگی نمی‌توانستند در آن‌ها جا شوند.