پژو بی‌تردید اسپرت‌ترین خودرو گروه بود. با تیزی شبیه خودروی فرمول یک به پیچ‌ها حمله می‌کرد و کاملاً متعادل باقی می‌ماند. موتور چهار سیلندر 16 سوپاپ Mi16 با رفتار مسابقه‌ای مانند شاسی هماهنگ بود و مانند موتور F1 غرش می‌کرد. بااین‌حال، این صدا خوشایند نبود و از 5,500 rpm به بعد بسیار خشن بود تا حدی که حتی آلن پراست را هم می‌ترساند. شتاب موتور هم با سروصدایش هم‌خوانی نداشت. Mi16 برای رسیدن به ۹۶ کیلومتر بر ساعت ۹.۵ ثانیه و برای 400 متر نزدیک به ۱۷ ثانیه زمان نیاز داشت. در کل، موتور در تبدیل بنزین به صدا بهتر از سرعت عمل کرد. در بزرگراه با دور موتور متوسط، پژو بسیار بهتر بود. کابین نسبتاً ساکت و سواری نرم و انعطاف‌پذیر بود اما چند راننده برای یافتن موقعیت رانندگی راحت مشکل داشتند و پاهایشان به داشبورد برخورد می‌کرد. با وجود علاقه به روکش چرم Mi16، کیفیت برخی اجزای کابین و مونتاژ کلی موردانتقاد قرار گرفت. با قیمت 21 هزار دلار، پژو یکی از ارزان‌ترین‌های گروه بود، اما موتور پرسروصدا و ضعیف برای خودرویی بالای 20 هزار دلار قابل‌قبول نیست.