این خودرو ابتدا در نمایشگاهی در دسامبر ۱۹۰۶ با نام ۴۰/۵۰ معرفی شد، اما بعداً به سیلور گوست تغییر نام یافت تا بر ساکت بودن آن تأکید شود، همچنین به این دلیل که نمونه اولیه از رنگ آلومینیومی استفاده کرده بود. موتور اولین سیلور گوست ۴۸ اسب بخار قدرت داشت، اما مدل‌های بعدی با موتور بزرگ‌تر ۷.۴ لیتری به ۸۰ اسب بخار رسیدند. این امر حداکثر سرعتی معادل ۱۰۵ کیلومتر بر ساعت به آن داد که در آن زمان تقریباً بی‌سابقه بود. جالب است که ۱,۷۰۱ دستگاه از ۷,۸۷۴ سیلور گوست در اسپرینگفیلد، ماساچوست ساخته شدند.

جگوار ای تایپ آن‌چنان ویژگی‌های برجسته‌ای دارد که دانستن نقطه شروع برای توصیف اهمیت آن در تاریخ خودروسازی دشوار است. انزو فراری آن را زیباترین خودروی جهان خواند. با این حال، زیبایی تنها یکی از ویژگی‌های آن بود. فهرست ویژگی‌های مکانیکی و مهندسی ای تایپ نشان می‌دهد که این خودرو در این حوزه‌ها نیز پیشگام بوده است. خودروی موردبحث از پیشرفت‌هایی مانند بدنه مونوکوک فولادی با زیرشاسی جلویی که در آن زمان نادر بود و ترمزهای دیسکی چهارچرخ بهره می‌برد.