برای بسیاری از علاقه‌مندان به خودرو در سراسر جهان، حداکثر قدرت تولیدی پیشرانه یکی از معیارهای اصلی پرفورمنس است. اگرچه شتاب صفرتاصد معیار بهتری برای سنجش سرعت واقعی خودرو محسوب می‌شود اما قدرت پیشرانه مانند نمایش عضلات یک بدن‌ساز است که هرچه بزرگ‌تر باشد توجهات بیشتری را جلب می‌کند. در دنیای خودرو نیز همین داستان صدق می‌کند؛ ارقام قدرت پیشرانه با سرعت شگفت‌انگیزی افزایش یافته و خودروسازان برای کسب عنوان قدرتمندترین خودروهای جهان رقابت می‌کنند. پیشرفت‌های ۲۰ سال اخیر باورنکردنی بوده، به‌طوری‌که آنچه دو دهه پیش غیرقابل‌دسترس به نظر می‌رسید، امروز در سدان‌های خانوادگی یافت می‌شود.

اگر به ۲۰ سال پیش بازگردیم، چشم‌انداز سوپرکارها کاملاً متفاوت بود. حتی گران‌ترین و برجسته‌ترین سوپرکارها مانند فراری انزو، پورشه کاررا GT و لامبورگینی مورسیه‌لاگو با وجود پیشرانه‌های عظیم V10 یا V12 که توسط بهترین مهندسان خودروسازی طراحی شده بودند، حتی به قدرت ۷۰۰ اسب بخار هم نمی‌رسیدند. حتی مک‌لارن F1 در دهه ۹۰ که سریع‌ترین خودرو جهان بود، تنها ۶۳۰ اسب بخار قدرت داشت.